W Norwegii reagowanie na przemoc słowną, dyskryminację czy mowę nienawiści nie jest „nadwrażliwością” — to część prawa i troski o wspólne bezpieczeństwo.
Każdy, kto doświadcza hejtu, nierównego traktowania lub nienawiści, ma prawo szukać pomocy.
Istnieją instytucje publiczne i organizacje społeczne, które oferują wsparcie, porady i ochronę prawną — bezpłatnie i dostępnie dla wszystkich, niezależnie od języka czy obywatelstwa.
Gdzie szukać pomocy?
- Policja (Politiet)
Jeśli doświadczasz mowy nienawiści, gróźb, przemocy lub dyskryminacji, możesz zgłosić to na komisariacie lub online: politiet.no.
Policja klasyfikuje takie zdarzenia jako hatkriminalitet – przestępstwa motywowane nienawiścią.
Zgłoszenie możesz złożyć nawet wtedy, gdy nie masz pewności, czy doszło do przestępstwa — policja pomoże to ocenić.
- Masz prawo do tłumacza, jeśli nie mówisz po norwesku.
- Policja może pomóc w zabezpieczeniu dowodów (np. wiadomości, zrzutów ekranu, nagrań).
- W poważnych przypadkach może zapewnić ochronę lub skierować sprawę do prokuratury.
Więcej informacji: politiet.no
- Rzecznik ds. Równości i Dyskryminacji (Likestillings- og diskrimineringsombudet – LDO)
LDO to niezależny urząd publiczny, który przeciwdziała dyskryminacji i promuje równe traktowanie w całym społeczeństwie.
Udziela bezpłatnych porad prawnych osobom, które doświadczyły dyskryminacji lub molestowania — w pracy, szkole, na uczelni, w instytucjach publicznych czy życiu codziennym.
Mandat i zadania LDO:
Działalność LDO wynika z ustawy o równouprawnieniu i dyskryminacji, która zakazuje nierównego traktowania ze względu na:
płeć, ciążę, urlop rodzicielski, obowiązki opiekuńcze, pochodzenie etniczne, narodowość, kolor skóry, język, religię lub światopogląd, niepełnosprawność, orientację seksualną, tożsamość i ekspresję płciową, wiek, a także — w kontekście zawodowym — przynależność związkową lub poglądy polityczne.
LDO nie tylko doradza, ale też monitoruje przestrzeganie konwencji ONZ, takich jak:
Konwencja o likwidacji dyskryminacji rasowej (ICERD),
Konwencja o prawach kobiet (CEDAW),
Konwencja o prawach osób z niepełnosprawnościami (CRPD).
– Jak LDO pomaga?
udziela indywidualnych porad i opinii prawnych,
wspiera organizacje i pracodawców w zapobieganiu dyskryminacji,
prowadzi edukację i działania informacyjne,
monitoruje sytuację różnych grup społecznych w Norwegii
W razie potrzeby LDO zapewnia tłumacza. Pomoc jest dostępna także dla osób bez obywatelstwa norweskiego.
Sprawdź więcej na: ldo.no
- Komisja ds. Dyskryminacji (Diskrimineringsnemnda)
Komisja ds. Dyskryminacji to niezależny, mający kompetencje sądowe organ administracyjny, który rozpatruje skargi dotyczące naruszeń zakazów dyskryminacji, nękania, molestowania seksualnego i działań odwetowych.
Postępowanie przed Komisją jest alternatywą dla postępowania sądowego i jest całkowicie bezpłatne.
Strony nie ponoszą ryzyka pokrycia kosztów przeciwnika, a korzystanie z usług adwokata jest dobrowolne.
Cały proces można przeprowadzić elektronicznie – za pośrednictwem formularzy i poczty elektronicznej.
Komisja składa się z sekretariatu i komisji orzekającej.
Sekretariat przygotowuje sprawę, zbiera informacje i dba o to, by obie strony mogły przedstawić swoje argumenty i dokumenty.
Komisja następnie wydaje decyzję, zwykle na podstawie zgromadzonego materiału pisemnego.
Komisja ds. Dyskryminacji jest neutralna i bezstronna – nie udziela porad prawnych i nie reprezentuje żadnej ze stron.
Przeczytaj więcej na:
diskrimineringsnemnda.no
- Antirasistisk Senter
Antirasistisk Senter to organizacja pozarządowa, która od ponad 40 lat walczy z rasizmem i mową nienawiści w Norwegii.
Pomaga osobom, które doświadczyły lub były świadkami dyskryminacji – w szkole, pracy, przestrzeni publicznej czy internecie.
Co oferuje ARS?
-
wsparcie prawne i psychologiczne,
-
doradztwo dla ofiar i świadków przestępstw z nienawiści,
-
kampanie społeczne i działania edukacyjne,
-
szkolenia dla szkół, instytucji i firm.
Więcej informacji: antirasistisk.no
Reagowanie to prawo i odwaga
Reagowanie na hejt i dyskryminację to nie donos, lecz sposób na ochronę siebie i innych.
Nie jesteś sam_a — w Norwegii istnieją miejsca, które Ci pomogą i wysłuchają bez ocen.
Jeśli nie wiesz, od czego zacząć, skontaktuj się z jedną z tych instytucji.
Tekst powstał w ramach projektu realizowanego przez Beatus Cras – „Diskriminering – det må vi snakke høyt om”, dofinansowanego przez Integrerings- og mangfoldsdirektoratet (IMDi).
Artikkelen er laget som en del av prosjektet gjennomført av Beatus Cras – «Diskriminering – det må vi snakke høyt om», med støtte fra Integrerings- og mangfoldsdirektoratet (IMDi).
