BeatusCras

Baza wiedzy: Czym jest Barnevernet i jak działa?

Barnevernet (norweski: Barnevernstjenesten) to norweski urząd ds. ochrony dzieci, który działa w każdej gminie w Norwegii. Jego głównym celem jest zapewnienie dzieciom bezpiecznego, stabilnego i wspierającego środowiska do życia i rozwoju. Wbrew popularnym mitom, większość spraw prowadzonych przez Barnevernet dotyczy dobrowolnego wsparcia rodzin, a nie odbierania dzieci rodzicom.

Jak działa Barnevernet – krok po kroku

1. Zgłoszenie (bekymringsmelding)

Każdy – nauczyciel, sąsiad, lekarz, członek rodziny, a nawet samo dziecko – może zgłosić niepokój o sytuację dziecka. Nie są wymagane dowody, wystarczy, że coś wzbudzi niepokój. Barnevernet ma obowiązek zbadać każde zgłoszenie.

2. Wstępna ocena

W ciągu maksymalnie 7 dni pracownicy Barnevernet oceniają, czy istnieją podstawy do rozpoczęcia formalnego dochodzenia. Jeśli nie – sprawa zostaje zamknięta. Jeśli tak – przechodzi do kolejnego etapu.

3. Rozmowa z rodziną

Rodzice są zapraszani na spotkanie informacyjne. Choć wielu się tego obawia, większość rozmów przebiega w spokojnej atmosferze. Masz prawo do tłumacza oraz do obecności osoby towarzyszącej (np. znajomego, prawnika, pracownika NAV).

4. Dochodzenie (undersøkelse)

To proces zbierania informacji o sytuacji dziecka, który może potrwać do 3 miesięcy. Urząd rozmawia z dzieckiem, rodzicami, szkołą, przedszkolem, lekarzami i innymi osobami z otoczenia, by ocenić, czy dziecko otrzymuje odpowiednią opiekę.

5. Decyzja

Jeśli dziecko jest bezpieczne – sprawa zostaje zamknięta. Jeśli potrzebna jest pomoc – Barnevernet oferuje dobrowolne formy wsparcia. Umieszczenie dziecka poza domem to ostateczność i wymaga decyzji sądu (z wyjątkiem nagłych, zagrażających sytuacji).

Co może zaoferować Barnevernet?

Kiedy interwencja jest poważna?

W przypadkach takich jak przemoc domowa, nadużycia seksualne, poważne zaniedbanie lub trauma, Barnevernet działa bardzo szybko. 

Możliwe są:

  1. Działania tymczasowe – dziecko może zostać zabrane z domu decyzją awaryjną. Sąd rozpatruje sprawę w ciągu 48 godzin.
  2. Zgłoszenie na policję i współpraca z sądem
  3. Kontakt z rodziną zastępczą lub placówką opiekuńczą

Przykłady z życia

Kontekst: Pani Anna samotnie wychowuje dwoje dzieci. Od kilku miesięcy cierpi na depresję. Dzieci zaczęły opuszczać przedszkole i szkołę, a mieszkanie stało się zaniedbane.
Działanie: Anna sama zgłosiła się do Barnevernet. Otrzymała pomoc asystenta rodziny, psychologa i wsparcie przy opiece domowej. Dzieci mogły zostać w domu.
Efekt: Po kilku miesiącach poprawy Anna zaczęła wracać do pracy i dzieci wróciły do rytmu dnia.

Kontekst: 9-letni chłopiec często przychodził do szkoły głodny i niewyspany. Nauczyciele byli zaniepokojeni jego zachowaniem.
Działanie: Szkoła złożyła bekymringsmelding. W rozmowie z ojcem okazało się, że po rozwodzie nie radzi sobie z organizacją życia.
Pomoc: Ojciec otrzymał kurs gotowania, harmonogram dnia, a do domu kilka razy w tygodniu przychodził asystent rodziny.Efekt: Sytuacja szybko się ustabilizowała, chłopiec poprawił wyniki w szkole.

Kontekst: 7-letnia dziewczynka przyszła do szkoły z siniakami na ramionach i karku. Nauczycielka zgłosiła sprawę do Barnevernet.
Działanie: Rozmowa z dzieckiem i lekarzem wykazała, że ojciec bije dziecko za „nieposłuszeństwo”.
Reakcja: Barnevernet natychmiast zdecydował o tymczasowym umieszczeniu dziecka u rodziny zastępczej. Sprawa została zgłoszona policji. Ojciec objęty zakazem kontaktu.
Efekt: Dziewczynka zaczęła terapię, a matce zaoferowano intensywne wsparcie psychologiczne. Sprawa sądowa trwa.

Kontekst: U lekarza 11-latek zdradził, że ojczym dotyka go w sposób nieodpowiedni. Dziecko było też często pozostawiane samo w domu, bez jedzenia.
Działanie: Lekarz natychmiast złożył bekymringsmelding. Barnevernet i policja podjęły wspólne działania.
Efekt: Chłopiec został umieszczony w placówce opiekuńczej, matka została objęta dochodzeniem. Ojczym oskarżony o nadużycia seksualne.
Dalsze kroki: Dziecko otoczone pomocą terapeutyczną, trwają przygotowania do znalezienia rodziny zastępczej.

Pamiętaj

Tekst powstał w ramach projektu realizowanego przez Beatus Cras – „Brobygging mellom kulturer: støtte til barnevernprosjekter for polsk samfunn”, dofinansowanego przez Bufdir.

Artikkelen er laget som en del av prosjektet gjennomført av Beatus Cras – «Brobygging mellom kulturer: støtte til barnevernprosjekter for polsk samfunn», med støtte fra Bufdir.

Obrazek wyróżniający baza wiedzy

Personvernet ditt er viktig for oss!

Vi bruker informasjonskapsler (cookies) for at nettstedet skal fungere riktig, være sikkert og tilpasset dine behov.

Ved å klikke på Godta samtykker du til bruken av dem.
Mer informasjon finner du i vår personvernerklæring.

Twoja prywatność jest dla nas ważna!

Używamy plików cookies, aby strona działała sprawnie, była bezpieczna i dopasowana do Ciebie.

Klikając Akceptuję wyrażasz zgodę na ich użycie. Więcej szczegółów znajdziesz w naszej Polityce prywatności.